Afganistan 1979-1989
News Search:
Home · Artykuły · Forum · Download · Linki · Kontakt · Galeria · Szukaj14 Listopad 2019 00:15
Rozdzielczośc ekranu
Strona jest dostosowana do rozdzielczości ekranu 1366x768 dla przeglądarki Mozilla Firefox.
Aby zwiększyć lub zmniejszyć czasowo rozdzielczość Twojego ekranu, przy wciśniętym prawym ctrl przekręć rolką myszki i dobierz odpowiednią dla siebie rozdzielczość.
Afganistan 1979-1989
RADZIECKIE ELEKTRONICZNE SYSTEMY ROZPOZNAWCZO- SYGNALIZACYJNE STOSOWANE W AFGANISTANIE 1979-1989
Systemy rozpoznawczo - sygnalizacyjne OKWR w Afganistanie 1979-189

    Konflikty zbrojne ostatnich lat cechuje ogromny wpływ środków rozpoznania elektronicznego w procesach decyzyjnych dowódców.
    Od czasów wojny w Wietnamie siły zbrojne USA i wielu państw NATO polegają w dużej mierze na systemach zwiadu elektronicznego.
    Podczas wojny z Irakiem i na ciągle trwającej wojnie w Afganistanie to głównie na podstawie rozpoznania elektronicznego (w przeróżnych formach) podejmuje się decyzje polityczne i wojskowe.



    Radzieckie elektroniczne systemy rozpoznawczo - sygnalizacyjne stosowane w Afganistanie 1979-1989



    Armia Radziecka na swoim wyposażeniu także posiadała, a Armia Federacyjna posiada nadal elektroniczne środki rozpoznawczo - sygnalizacyjne.
    Starsze systemy „Realia-U” i „Tabun” są już wycofywane lub wycofane całkowicie z magazynów i z użycia, a w miarę nowsze „Realia 1/10” nadal można spotkać na poligonach i na wojnach (np. Czczenia).

    Podczas działań w Afganistanie 1979-1989 wojska OKWR, a zwłaszcza pododdziały rozpoznawcze i specjalnego przeznaczenia, poza „tradycyjnymi” sposobami zwiadu stosowały kilka ciekawych elektronicznych urządzeń rozpoznawczo-sygnalizacyjnych.

    Systemy rozpoznawczo-sygnalizacyjne (SRS) Rosjanie na terytorium Afganistanu zaczęli stosować prawdopodobnie od 1982 roku. Pierwsze udokumentowane „sukcesy” systemu „Ralia-U” pochodzą właśnie z lutego 1982 roku, co nie znaczy ze wcześnie SRS w Afganistanie nie był stosowany.

    Urządzenia SRS to system czujników, przekaźników i odbiorników pozwalających na podstawie odczytów sejsmicznych, magnetycznych i akustycznych wykryć liczebność, rodzaj środka transportowego przeciwnika, w tym wypadku Mudżahedinów, a także śledzić ruch przeciwnika, kierunek i prędkość, w czasie zbliżonym do rzeczywistego.


    Realia-U
    System rozpoznawczo- sygnalizacyjny 1K18 „Realia-U”

    Przeznaczony jest do zdalnego wykrywania ruchu siły żywej i techniki oraz przekazania danych o wykrytych obiektach droga radiowa do odbiornika i odwzorowania informacji w czasie najbardziej zbliżonym do rzeczywistego.

    System 1K18 składa się z:

    - urządzenia rozpoznawczo-sygnalizującego – URS (1B36 – 4 sztuki, 1B37 – 4 sztuki, 1B38 – 12 sztuk i 1 B40 – 6 sztuk);
    - przekaźnika sygnału radiowego 1Ł59 – PSR (6 sztuk) i 1Ł510 (3 sztuki);
    - urządzenia odbiorczego i odwzorowującego informacje - UOOI - 1T813 – 1 sztuka.
    - zestaw naprawczy z częściami zapasowymi ZIP – 1 sztuka





    Urządzenia rozpoznawczo - sygnalizujące pracuja na zasadzie:

    1B36 – czujnik (wykrywacz) sejsmiczno -akustyczny,
    1B37 i 1B38 – czujniki (wykrywacze) sejsmiczne,
    1B40 czujnik (wykrywacz) magnetyczny

    1K18 "Realia-U"
    Zasięg wykrywania
    1B36
    1B37
    1B38
    1B40
    Siły żywej
    30-60 m
    30-70 m
    30-70 m
    4-7 m
    Techniki kołowej
    do 400 m
    100-500 m
    100-500 m
    4-7 m
    Techniki gąsienicowej
    do 500 m
    do 500 m
    do 500 m
    4-7 m
    Sposób instalacji
    Ręcznie
    Ręcznie
    Ze śmigłowca lub ręcznie
    Ręcznie
    Masa
    6,0 kg
    5,0 kg
    12,0 kg
    5,0 kg

    Przekaźniki sygnału radiowego wzmacniają odebrane sygnały z czujników (wykrywaczy) i przekazują je do urządzenia odbiorczego.
    Sposoby instalowania przekaźników: 1Ł59 – tylko ręcznie, 1L510 – ręcznie i z helikoptera.
    Waga: 1Ł59 – 3,6 kg, 1Ł510 – 10 kg

    Maksymalny zasięg przekazywanych danych przez przekaźniki do stanowiska kontrolnego 1T813 wg układu wynosi:

    URS – URS- UOOI do 1 km
    URS – PSR- UOOI do 15 km
    URS – PSR –PRS- UOOI do 40 km

    Wszystkie URS-y maja: czujnik sejsmiczny, akustyczny lub magnetyczny, antenowy nadajnik krótkiego zasięgu (dlatego potrzebne są przekaźniki PSR), źródło zasilania i elektroniczny element nieusuwalności i samolikwidacji.

    Realia-U
    Przekaźniki PSR także są wyposażone w element nieusuwalności i samolikwidacji. Element nieusuwalności zabezpiecza urządzenie przed wyjęciem lub podniesieniem „uzbrojonego” elementu z gruntu. Przy nieprawidłowym zainstalowaniu ręcznie lub ze śmigłowca, przy wyczerpaniu się baterii lub po upływie przewidzianego czasu pracy, zaczyna działać samolikwidacja urządzenia.

    Urządzenie przyjmujące i odwzorowujące informacje, czyli stanowisko kontrolne 1T813 przeznaczone jest do przyjmowania danych od maksymalnie 30 URS i odwzorowywania ich położenia na świetlnej tablicy. Urządzenie UOOI sygnalizuje zadziałanie któregoś URS-a za pomaca dźwięku i sygnalizacji świetlnej oraz odnotowuje i pokazuje na tablicy czas zadziała URS-a.
    UOOI ma możliwość odbierania danych gdy znajduje się na postoju lub jest w ruchu (samochód, transporter, śmigłowiec) bez konieczności podłączania go do anteny.

    URS-y można instalować w terenie trzema sposobami: ręcznie, z powietrza lub sposobem kombinowanym.
    Podczas ręcznego instalowania urządzenia najczęściej dostarczają na miejsce i instalują grupy rozpoznawcze. Instalowanie ręczne uznaje się za najbardziej skuteczne ze względu na prawie zawsze prawidłowo wykonaną instalację i dobre maskowanie.


    Małogabarytowy zestaw rozpoznawczo-sygnalizacyjny 1K124 „Tabun”

    System 1K124 składa się z:

    - urządzenia wykrywającego, klasyfikującego i przekazującego dane (UWD) – 8 sztuk,
    - odbiornika – przekaźnika „Tabor” ( UOP) – 1 sztuka,
    - urządzenia przyjmującego i odwzorowującego dane (UOD) – 1 sztuka,
    - anteny A1 do UWD – 8 sztuk,
    - anteny A2 – 1 sztuka,
    - anteny A4 – 1 sztuka,
    - masztu – 1 sztuka,
    - anteny druciana A3 – 1 sztuka.

    Kompleks rozpoznawczo-sygnalizacyjny „Tabun” wykrywa i identyfikuje obiekty na podstawie odczytów sejsmicznych w dwóch zakresach:

  • „Cz” („Człowiek”) – pojedynczy człowiek i grupy do 5 ludzi poruszających się z prędkością marszu lub biegiem,

  • „A” („Auto”, „Samochód”, „Pojazd”) – obiekty kołowej i gąsienicowej techniki poruszających się pojedynczo, w kolumnie lub razem z siłą żywą (pieszymi).
  • Zasięg detekcji obiektu w kolistej strefie od centrum UWD:

    „Człowiek” – 20-50 m,
    „Auto” – 50-200 m

    Zasięg przekazu danych z UWD od UOD droga radiową w linii prostej:

    - przy użyciu anteny A4 ustawionej pod katem 40-50° - do 3 km,
    - przy wykorzystaniu prętowej anteny A2 z masztem - do 2 km,
    - przy użyciu skróconej anteny drucianej A3 i anteny A1 - do 0.5 km

    Realia-U
    Zasilanie UWD i UOD następuje z wewnętrznego chemicznego źródła 10RC85 lub ŁT343 lub innych akumulatorów o napięciu 10-14 V a także ze źródła zewnętrznego o napięciu 10-14V.

    Czas pracy na zasilaniu „fabrycznym” – co najmniej 6 dób.

    Waga: UWD – 0,95 kg, UOD – 1,0 kg.

    Odbiornik – przekaźnik ( UOP) „Tabor” odpowiada za przyjmowanie, rozkodowywanie i przekazanie do urządzenia odwzorowującego sygnałów nadanych przez UWD kompleksu 1K124 „Tabun” lub analogicznych pracujących w podobnym reżimie.

    Kompletowanie przekaźnika wygląda następująco: urządzenie odbiorczo - przekaźnikowe, przewód antenowy, anteny A1i A2, tunera antenowego, masztu i torby dla anteny.

    Zasięg działania po radiokanale w zestawieniu UWD – UOP – UOD do 18 km.



    Zasilanie UOP „Tabor” – 10RC85 lub trzy ŁT343 ewentualnie zewnętrze źródło zasilania na 9-15 V.

    Masa robocza UOP ‘Tabor” – 1.2 kg.


    Z wielu meldunków o skutecznym użyciu SRS w Afganistanie zacytuje dwa; pierwszy to współpraca SRS-a z artylerią, drugi – z kierowanym polem minowym.

    „Do ochrony obiektów szerokie zastosowanie miały środki rozpoznania sejsmicznego 1K18 . Wykorzystywane były w połączeniu z dyżurnymi środkami ogniowymi a współpraca taka w stopniu znacznym pozwoliła obniżyć prawdopodobieństwo nagłego napadu przeciwnika.
    W lutym 1982 roku aby zapobiec napadowi buntowników na rosyjską strażnice w okręgu Tałukan (prowincja Tachar), dowódca dyżurnego plutonu 122mm D-30 porucznik T. Kozbiergienow postanawia umieścić na jedynej możliwej ścieżce podejścia do strażnicy czujniki URS zestawu 1K18.
    Późno w nocy operator UOOI zestawu określił skład i kierunek podchodzącej do strażnicy grupy buntowników (w składzie grupy znajdowały 2 się pojazd kołowy, 5 zwierząt jucznych).
    Dowódca plutonu ogniowego podejmuje decyzje o zniszczeniu kolumny na podejściu do strażnicy.
    Pluton ogniowy otwiera ogień na cel.
    Zużycie amunicji – 12 pocisków.
    Straty przeciwnika –2 samochody, 4 zwierzęta juczne, 6 zabitych.
    Straty własne – brak.”

    „Prowincja Wardak, jesień 1984, na intensywnie uczęszczanej trasie karawan buntowników ustawiono dwa urządzenia rozpoznawczo-sygnalizującego URS zestawu1K18 w połączeniu z uzbrojeniem terenu z pomocą min (40 min przeciwpiechotnych na froncie 300 m).
    Po kilku dniach od instalacji, nocą URS zaczyna pracować, operator określa kierunek i skład karawany - 20 ludzi i zwierzęta juczne.
    Po 7 minutach zaczyna pracować drugi czujnik.
    Karawana jest w zasięgu pola minowego.
    Pada rozkaz odpalanie kierowanego pola minowego.
    Straty przeciwnika – 12 zabitych, 1 wzięty do niewoli.
    Straty własne – brak.
    Przejęto – 20 granatów PG, 4 karabiny automatyczne, 8 min przeciwtranspotrowych, 30 „cynek” z amunicja do DSzK.”


    Elektroniczne urządzenia systemu rozpoznawczo – sygnalizacyjnego podczas sowieckiej interwencji w Afganistanie w latach 1979-1989 nigdy nie zastąpiły tradycyjnej „razwiedki”.
    Obok informacji wywiadowczych, zwiadu lotniczego i rozpoznania klasycznego, systemy typu „Realia-U” i „Tabun” tylko je uzupełniały a także były niezmiernie pomocne przy kierowaniu ogniem artylerii i lotnictwa



    Opracował: Zbigniew "saperski" Ziemiński


    Foto: http://ohrana.ru/usefull/visual/3403/ - niestety nie posiadam zdjęć z "epoki" z aparatura "Realia-U" i "Tabun" dlatego do artykułu wykorzystałem zdjęcia współczesne.


    Na podstawie: http://www.russianarms.ru/forum/index.php,p>

Znajomi i partnerzy
Explosive.pl
us.mil.pl - Wojsko Rosyjskie i ZSRR
rekonstrukcje
strefa militarna
strefa militarna
SRH Siewiernaja
GRH Morpiech
Marskoj piechaciniec- morski piechur
stop_niewypałom
rsva
gazeta afganiec
stowarzyszenie saperów polskich
ghostteam.pl
71BPP

Welcome :)


Nazwa Użytkownika

Hasło

Zapamiętaj mnie



* Zarejestruj się!
* Zapomniane hasło?
Ostatnio dodane artykuły

NSP-N
NSP-D
Apteczka wz. 85
Apteczka AD
Afganistan a lewica.
Karbowiak o wojnie...
Służymy w morskiej...
Lotnictwo śmigłowco...
Afgańscy "trębacze"...
Pokłosie...
"Szturmowcy" z KGB
"Czarne tulipany"..
Renat Szafikow..
Narada w sztabie...
Łupy zwiadowców...
Mudżahedińscy jeńcy...
Afganistan 1979-1989...
Przekazanie strażnicy...

Kalendarium wojny


Afganistan - 1979
Afganistan - 1980
Afganistan - 1981
Afganistan - 1982
Afganistan - 1983
Afganistan - 1984
Afganistan - 1985
Afganistan - 1986
Afganistan - 1987
Afganistan - 1988
Afganistan - 1989

GRH "Morpiech"

GRH MORPIECH
Морская Пехота
СССР 1963-1991



Online
Gości Online: 1
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 39
Nieaktywowany Użytkownik: 1417
Najnowszy Użytkownik: evg_krivec
FORUM

 Afgancy.fora.pl, Afganistan, Morska Piechota, soviet naval infantry

Afganistan 1979-1989 na YouTube

Jesteśmy także na:



Translator


Archiwum strony

 Afganistan, Afghanistan,archiwum